Om mij heen hoor ik steeds vaker gesprekken over gezinsleden, vrienden, en andere dierbare die Alzheimer hebben.
Dementie ken ik van heel dichtbij. De eerste die ik meemaakte was mijn lieve Oma. Oma woonde samen met Opa al zo lang als ik me kon herinneren bij ons in huis. Ik schijn heel blij geweest te zijn toen ze bij ons intrekken maar daar heb ik geen herinneringen meer aan. Ze waren er altijd. Oma paste op ons als het zo uitkwam, en Opa nam de telefoon op voor de praktijk van mijn vader als mijn ouder weg waren.
Oma kon geweldig voorlezen, dat deed ze ook altijd. Ondertussen breidde ze. De mooiste truien, beesten en dekens kwamen uit haar handen, terwijl haar ene hand letterlijk stijf was van de reuma. Oma kon breien en voorlezen tegelijk. Dat voelde als iets om ook te willen kunnen, breien en voorlezen tegelijk, dat heb ik mezelf dan ook aangeleerd, veel later.
Oma kreeg een hersenbloeding en daarna was ze de weg kwijt. Ze was nog steeds mijn lieve oma, maar ze wist dat niet meer, Ze kon niet meer voorlezen, dat was jammer, maar inmiddels kon ik zelf lezen dus lazen we haar voor. Maar vooral hebben we veel gezongen, Ze vroeg steeds of we het liedje van de Herder wilde zingen. Ze bedoelde dan Psalm 23: De heer is mijn herder. Maar hoe mooi dat ook is, na 4 keer achter elkaar wil je wel eens wat anders zingen, en dan zongen we Op de grote stille heide, en ook dat zong ze uit volle borst mee, maar na afloop wilde ze toch graag ook nog Psalm 23 horen, en ja dat zongen we dan toch maar voor haar. Het was oma, en die werd daar blij van.
Een mensenleven later raakte mijn moeder de weg kwijt, ook als gevolg van een herseninfarct. Langzaam kon ze steeds minder, en vergat ze wie we waren. Al bleef ze weten dat we bij haar hoorden, en was ze altijd blij om ons te zien. Moeder hield heel erg van lezen, en van handwerken, en beide dingen vielen weg. Muziek dat bleef, en voor ons was dat heerlijk, want haar meenemen naar een concert, of een optreden van een van haar kinderen was een feestje, voor haar, en voor ons.
Lezen verdween, boeken en vooral de liefde voor boeken dat is nooit verdwenen.
Beiden hadden geen Alzheimer, Alzheimer is anders, dan kunnen mensen meer veranderen, en gaan ook het lichamelijke achteruit. Maar over de grote linie lijkt het op elkaar, en is het proces moeilijk en verdrietig, en is het goed dat er aandacht voor is.
Want hoe meer je er over ziet, hoe gewoner het is, en hoe beter we voor onze ouderen kunnen zorgen, want er komt een moment dan zijn wij de ouderen die zorg nodig hebben.
Daarom heb ik voor vandaag een Vergeet-me-nietjes kaart gemaakt. Voor alle mensen die met Alzheimer te maken hebben.
Veel Liefs
Marrigje